மதிய உணவைச் சாப்பிட்டுவிட்டு என் அறைக்குச் சென்று படுக்கையில் சிறிது நேரம் ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருந்தேன். அறையின் மின்விசிறி மெதுவான சத்தத்துடன் சுற்றிக் கொண்டிருந்தது. அப்போது கதவில் லேசாகத் தட்டும் சத்தம் கேட்டது. கதவைத் திறந்தபோது ஆஷிக் அங்கே நின்று கொண்டிருந்தான். அவன் கண்களில் ஒரு குறும்புத்தனமான இனிய புன்னகை தெரிந்தது.
"என்ன விஷயம்? தனியாக அறையில் படுத்துக் கொண்டிருக்கிறாயே? என்னுடன் கொஞ்சம் பேச மாட்டாயா?" என்று கேட்டபடியே என் பதிலுக்காகக் காத்திருக்காமல் நேராக என் அறைக்குள் வந்துவிட்டான்.
நான் படுக்கையில் எழுந்து உட்கார முயன்றேன். ஆனால் ஆஷிக் வந்து எனக்கு அருகிலேயே படுத்துக் கொண்டான். பிறகு ஒரு முழங்கையை ஊன்றிக்கொண்டு என் பக்கம் திரும்பிப் படுத்தவாறு புன்னகைத்து, "தனியாக நேரம் செலவிடுவது என்ன குற்றமா? அதுவும் இன்று இந்த சல்வார் கமீஸில் நீ மிகவும் அழகாகவும் மயக்கும் விதமாகவும் இருக்கிறாய்" என்றான்.
அவன் திடீரென்று இவ்வளவு அருகில் வந்ததால் என் இதயம் வேகமாகத் துடித்தது. நான் சற்று வெட்கப்பட்டு வேறு பக்கம் திரும்பிப் பார்க்க முயன்றேன். ஆனால் ஆஷிக் மெதுவாக என் தாடையைப் பிடித்து என் முகத்தைத் தன் பக்கம் திருப்பினான்.
"ஏன் பார்வையைத் திருப்புகிறாய்? நான் இப்படி உன் அருகில் வருவது உனக்குப் பிடிக்கவில்லையா?" என்று ஆஷிக் மெதுவான குரலில் கேட்டான்.
என்னால் அதற்கு மேல் எதுவும் பேச முடியவில்லை. வெட்கத்தால் என் இரு கன்னங்களும் சிவந்துவிட்டன. நான் மெதுவாக, "இப்படி விளையாடாதே... யாராவது பார்த்துவிட்டால் என்ன செய்வது?" என்று கிசுகிசுத்தேன்.
"யாரும் பார்க்க மாட்டார்கள். வீடு முழுவதும் காலியாகத்தானே இருக்கிறது" என்று சொல்லிக்கொண்டே அவன் இன்னும் கொஞ்சம் அருகில் வந்தான்.
ஆஷிக் தனது கையை நீட்டி என்னை மெதுவாகத் தன் பக்கம் இழுத்தான். என்னாலும் அதற்கு மேல் விலக முடியவில்லை. அவனுடைய மார்பில் என் தலையைச் சாய்த்துக் கொண்டேன். நாங்கள் இருவரும் அருகருகே படுத்துக்கொண்டு மெதுவான குரலில் பல குறும்புத்தனமான இனிய விஷயங்களைப் பேசிக்கொண்டிருந்தோம். வெளியே வெயிலின் வெப்பம் அதிகரித்துக் கொண்டிருந்தாலும், எங்களுக்கிடையிலான தூரம் கற்பூரம் போல மறைந்து போயிருந்தது.
அவன் என் தலைமுடியை மெதுவாக வருடிக்கொண்டே என் காதருகில், "தெரியுமா? நீ இல்லாமல் இந்த வீட்டிற்கு வருவதில் எனக்கு உண்மையில் எந்த அர்த்தமும் இல்லை" என்று மெதுவாகச் சொன்னான்.
நான் வெட்கம் கலந்த புன்னகையுடன் அவன் மார்பில் கையை வைத்து மெதுவாகக் கிள்ளி, "அதிகமாகப் பேசாதே!" என்றேன்.
நான் சொல்லி முடிப்பதற்குள் ஆஷிக் தனது முகத்தை என் முகத்திற்கு இன்னும் அருகில் கொண்டு வந்தான். ஒரு கணம் என் கண்களைப் பார்த்துவிட்டு, மிகுந்த அன்புடன் என் வலது கன்னத்தில் நீண்ட இனிய முத்தம் ஒன்றைக் கொடுத்தான். அவனது உதடுகளின் அந்த மென்மையான வெப்பமான தொடுதல் என் உடல் முழுவதும் ஒரு சிலிர்ப்பை ஏற்படுத்தியது. நான் கண்களை மூடிக்கொண்டேன். ஆஷிக் என்னை இன்னும் இறுக்கமாக அணைத்துக்கொண்டு படுத்திருந்தான். அந்த அமைதியான மதிய நேரத்தில், எங்களுடைய அந்தரங்கமான இனிய தருணங்கள் இப்படியே மேலும் நெருக்கமாக மாறின.
0 Comments